ruminasyon tuzağı

Aynı yazma eylemi hem iyileştirebilir hem zarar verebilir. Üç gün süren yapılandırılmış ifade edici yazma, risk altındaki öğrencilerde altı aylık takipte depresyonu düşürebilir. Altı hafta süren yapılandırılmamış, içe dönük günlük tutma ise hafifletmeyi amaçladığı ruh halini derinleştirebilir. Tekrarlayan düşünce literatürünün ikinci örüntü için bir adı var. O ad ruminasyon ve otuz beş yıldır çalışılıyor. Günlük tutma söylemi onunla pek karşılaşmıyor.

ruminasyonun aslında ne olduğu

Susan Nolen-Hoeksema'nın 1991 tarihli Responses to depression and their effects on the duration of depressive episodes makalesi, yanıt stilleri teorisini tanıttı. [2] Ruminasyon, depresif belirtilere ve bu belirtilerin olası nedenleri ile sonuçlarına edilgen ve tekrarlayan biçimde dikkat odaklamak demek. Yükü taşıyan iki kelime edilgen ve tekrarlayan. Nasıl hissettiğin hakkında düşünmek tek başına ruminasyon değil. Yapı, hiçbir eyleme geçmeyen ve hiçbir çözüme ulaşmayan o atıl döngü modu.

Nolen-Hoeksema, Wisco ve Lyubomirsky'nin 2008 tarihli güncellemesi Rethinking rumination, on yedi yıllık kanıtı bir araya getiriyor ve hükmü iki açıdan değiştiriyor. [3] Ruminasyon transtanısal. Yalnızca depresyonu değil; kaygıyı, tıkınırcasına yemeyi, tıkınırcasına içmeyi ve kendine zarar vermeyi de sürdürüyor ve başlangıcını öngörüyor. Ve ruminasyon, mevcut bir epizodun süresinden çok yeni epizotların başlangıcını öngörüyor. Bu davranış, depresyonda olmanın bir yan etkisi değil; bir sonraki epizodun nasıl geldiğinin bir parçası.

rumination exacerbates depression, enhances negative thinking, impairs problem solving, interferes with instrumental behavior, and erodes social support.

konu değil, biçim

Edward Watkins'in 2008 tarihli Psychological Bulletin makalesi bu literatürün omurgası. [6] Watkins, tekrarlayan öz-odaklı düşünce üzerine yirmi yıllık çalışmayı taradıktan sonra, elinde defter olan birinin önemseyeceği tek soruyu soruyor. Aynı bilişsel süreç ne zaman yardım eder, ne zaman zarar verir. Yanıt üç düzenleyiciye dayanıyor. İçeriğin değerliliği. Düşünenin içinde bulunduğu bağlam. Ve düşüncenin işlediği yorumlama düzeyi, yani soyut-somut kadranı.

İşi yapan kadran yorumlama kadranı. Olumsuz içeriğin somut işlenmesi şunu sorar: Tam olarak ne oldu, nerede, ne zaman, kim, sonra ne. Aynı içeriğin soyut işlenmesi ise şunu sorar: Neden böyleyim, bu hakkımda ne söylüyor, hep böyle mi olacak. Watkins çizgisindeki laboratuvar çalışmaları, katılımcıları rahatsız edici bir film izletmeden önce iki moddan birine eğitiyor; sonra ruh hali toparlanmasını, problem çözme kapasitesini ve istem dışı düşünce sıklığını izliyor. Somut grup toparlanıyor; soyut grup ruh halinin içinde kalıyor.

Watkins ve Roberts'ın 2020 güncellemesi, yorumlama kadranını merkezde tutuyor ve eksik müdahale rakamını ekliyor. [7] Aynı yıl yayımlanan ruminasyon odaklı BDT'yi standart BDT ile karşılaştıran rastgele kontrollü çalışma, ruminasyon odaklı koşul lehine küçük ama gerçek bir avantaj döndürdü.

ruminasyon odaklı bdt vs standart grup bdt'si, tedavi sonrası depresyon

d ≈ 0.38

hvenegaard ve ark. 2020

Okuma şu: Hastanın nasıl düşündüğünü, soyut-somut kadranını hedef almak, standart bilişsel terapinin üzerine ölçülebilir bir artış ekliyor. Tedavi edilebilir olan, içerik değil mekanizma.

günlüğün ruminasyon olduğunu gösteren dört işaret

Bir günlük, önünde bir kalemle duran öz-odaklı düşünceden ibaret. Düzenleyiciler aynen geçerli. Yorumlama-ve-bağlam literatüründen doğrudan çıkan, bir girdinin yansımadan ruminasyona kayıyor olduğunu gösteren dört işaret.

1. şimdiki zaman 'neden' döngüleri. girdi şunu sorar: neden böyleyim, bu neden başıma geliyor, benim neyim var. Watkins'in eğitim paradigması buna soyut değerlendirici mod diyor ve somut alternatiften daha yavaş ruh hali toparlanması ürettiğini bulguluyor.
2. zamansal hareket yok. girdi duygulanımın içinde kalır. ruh halinden önce ne olduğunu, şimdi ne olduğunu, sonra ne olabileceğini adlandırmaz. zaman, doymuş tek bir şimdiye sıkışır.
3. somut ayrıntı yok. mekânlar, kişiler, sıralar, duyumlar yoktur. girdi bir ruh hali kelimeleri sisidir. somut işleme; odayı, kişiyi, yanlış oturan cümleyi, yapılmayan o küçük şeyi adlandırır.
4. çözüm girişimi yok. tereddütlü bir denenecek bir sonraki şey bile yoktur. Nolen-Hoeksema'nın ruminasyon hipotezi, özellikle araçsal davranışın yokluğu üzerinde dönüyor. girdi belirtiyi kataloglar ve hiçbir şey önermez.

Bu dört işaret gerçek bir yapıyı belirtiyor. Otuz beş yıllık deneysel ve boylamsal kanıt, bu biçimi daha uzun depresif epizotlara ve her birinden daha yavaş toparlanmaya bağlıyor.

derin düşünme ve yansıma farklı şeyler

Bu ayrışmayı özellik düzeyinde yakalayan araç, Trapnell ve Campbell'ın 1999 tarihli Ruminasyon-Yansıma Anketi. [5] Dört çalışmadan oluşan makaleleri, özel öz-bilinç yapısını, ampirik olarak birbiriyle ilişkisiz çıkan iki eğilime böldü. Ruminasyon, benliğe yönelik algılanan tehdit, kayıp ya da haksızlıklarla güdülenmiş öz-dikkat ve Nevrotiklik ile ilişkili. Yansıma ise merak ya da benliğe yönelik epistemik ilgiyle güdülenmiş öz-dikkat ve Açıklık ile ilişkili. Ruminasyon depresif belirtilerle ilişkili; yansıma ilişkili değil.

Aynı ayrışma durum düzeyinde de Treynor, Gonzalez ve Nolen-Hoeksema'nın faktör analizinde ortaya çıkıyor; bu analiz Ruminatif Yanıtlar Ölçeği'ni bir derin düşünme alt ölçeği ile bir yansıtıcı tefekkür alt ölçeğine ayırıyor. Derin düşünme, başlangıç düzeyi kontrol edildiğinde bir yıl sonraki depresyonu öngörüyor. Yansıtıcı tefekkür ise bazı analizlerde bir yıl sonra daha az depresyon öngörüyor. Dışarıdan aynı görünen iki öz-dikkat türü, farklı sonraki etkilerle.

yapılandırılmış yazma derin düşünenleri kurtarır

Karşı ağırlık ise sürpriz. Pennebaker geleneğindeki iki temiz çalışma, yapılandırılmış ifade edici yazmanın, yani belirlenmiş bir olay üzerinde, en derin düşünceler ve duygular yönergesiyle ve tanımlı bir kapanışla yapılan üç ya da dört yirmi dakikalık seansın, ruminasyon literatürünün uyardığı tam da o risk altındaki alt grupta serbest biçimli içe bakışın tersini yaptığını gösteriyor.

Sloan, Marx, Epstein ve Dobbs (2008) ilk yarıyıldaki altmış dokuz lisans öğrencisini ifade edici yazmaya ya da nötr bir kontrole rastgele atadı, sonra altı ay boyunca takip etti. [4] Manşet, temiz bir Derin Düşünme × Koşul etkileşimiydi. Yüksek derin düşünme puanlı yazarlar, her takipte yüksek derin düşünme puanlı kontrollere kıyasla anlamlı biçimde daha az depresif belirti bildirdi. Yansıma puanları etkiyi düzenlemedi. Yapılandırılmış yazmanın yardım ettiği şey, öz-dikkatin uyumsuz yüzü oldu.

Gortner, Rude ve Pennebaker (2006) aynı protokolü depresyona bilişsel yatkınlık açısından seçilmiş bir örneklemde yürüttü ve mekanizmayı izledi. [1] Altı ayda depresyon üzerindeki tedavi etkisi, Ruminatif Yanıtlar Ölçeği'nin derin düşünme alt ölçeğindeki azalmalarla aracılandı. Yansımadaki değişikliklerle aracılanmadı. Yapılandırılmış yazma, yansımaya dokunmadan derin düşünme bileşenini azalttı ve depresif belirtiler de derin düşünmenin peşinden indi.

İki bulgu birlikte görünürdeki paradoksu çözüyor. Sayfadaki öz-dikkat heterojen. Biçimi, zaman sınırı ya da belirli bir olayı olmayan serbest biçimli içe bakış, soyut-değerlendirici kutba doğru kayar ve hafifletmeyi amaçladığı derin düşünmeyi büyütür. Aynı el; tanımlı bir olay, yirmi dakika ve bir başlangıç ile bir kapanışla, yorumlama kadranını somuta doğru çevirir ve onun yerine derin düşünmeyi eritir.

Tek satırlık log protokolü, yapılandırılmış yaklaşımın asgari etkili biçimi. Bir çıpa, belirgin somut tek bir cümle, bir kapanış. Bugün tam olarak ne olduğunu, tek satırda adlandıran bir girdi, günlük tutmanın bilimi sayfasının yapıcı dediği motoru çalıştırıyor. Üzerinde uzun uzun durulan açık bir neden böyleyim ise diğerini çalıştırıyor.

ruminasyon tuzağı nedir, ne değildir

Ruminasyon tuzağı, genel anlamda içe bakış değildir. Duygu adlandırmak, hüzünlü yazı yazmak ya da hayatın hakkında sayfa üzerinde düşünmek değildir. Tuzak daha dar bir şey: Edilgen, tekrarlayan, soyut işleyen, zamansız ve çözümsüz düşünme. Yukarıdaki dört işaret, özetlenmiş hâli. Ayrıca klinik bir kategori de değil. Sloan ve Gortner'ın izlediği derin düşünme düzenleyiciliğine göre, depresyona yatkın yazarlar tuzağa daha güvenilir biçimde düşüyor. Daha az kırılgan yazarlar bazen bir akşamlığına düşüp sabaha kadar yollarını buluyor. Günün hangi saatinde yazılacağı sorusunu çözecek bir RKÇ yok, ama kronobiyoloji ipuçları aynı yöne işaret ediyor. Tuzak, bir girdinin alabileceği bir biçim ve bu biçimi tanımak, sonraki girdinin ondan kaçınmasını sağlayan şey.

Ruminasyon literatürü günlük tutmaya karşı uyarmıyor. Günlük tutmanın ya çalıştırabileceği ya da çalıştırmayı reddedebileceği belirli bir öz-dikkat biçimine karşı uyarıyor.