serilere karşı dava

Seri, son on yılın en popüler günlük tutma özelliğidir. Day One'da var. Stoic'te var. Vaat basit. Ardışık günlerden oluşan bir zincir, ortaya çıktığının görünür kanıtıdır. Zinciri kırarsan, zincir gider.

Vaat, davranış-değişimi bilimi gibi okunur. Değildir. Davranış-değişimi literatürü, dikkatle okunduğunda farklı ve seri çerçevesi için biraz utanç verici bir şey söyler. Bir seri, seriyi ölçer. Asıl alışkanlık farklı bir mekanizma üzerinde çalışır. Ve alışkanlık oluşumuna dair en çok atıf alan makale, sade bir İngilizceyle, günlük serileri tartışılırken kimsenin alıntılamadığı bir bulgu içerir.

kaçırılmış-gün bulgusunun aslında söylediği

2010'da Phillippa Lally ve UCL'deki meslektaşları, doksan altı gönüllüyle seksen dört günlük bir alışkanlık-oluşumu çalışması yürüttü. Her biri günlük bir davranış ve günde bir kez tetiklenen bir bağlam ipucu seçti. [4] Manşet rakam, eğrileri temiz bir asimptota oturan otuz dokuz katılımcı için otomatikliğe ulaşmanın medyan süresi olan altmış altı gün, her yerde alıntılanır. Aynı makaledeki diğer bulgu ise neredeyse hiçbir yerde alıntılanmaz.

Missing one opportunity to perform the behaviour did not materially affect the habit formation process.

Destekleyici analiz, tartışma bölümündedir. Üç günlük performansın ardından otomatiklik puanları kırk iki puanlık ölçek üzerinde ortalama sıfır virgül yetmiş dokuz arttı. Bir günlük bir kaçırma sonrasında, hemen ertesi gün gerçekleştirilen davranıştaki recovery kazancı sıfır virgül elli beşti. İkisi istatistiksel olarak ayırt edilebilir değildi. Tek bir kaçırılmış gün, alışkanlık-oluşumu eğrisinde ölçülebilir bir iz bırakmadı.

Yazarlar, iddianın sınırını açıkça belirtir. Armitage 2005'e atıfla, week-long bir aksaklığın farklı bir hayvan olduğunu ve alışkanlık edinimini gerçekten engellediğini not ederler. Her iki makaleden de sağ çıkan okuma sakin olandır: bir kaçırılmış gün sorun değil, kaçırılmış bir hafta başın belada. Seri, ikisini takvimdeki aynı kırmızı noktaya indirger.