co biohakerzy mówią o prowadzeniu dziennika

Świat biohakerów z zewnątrz wygląda jednolicie. Lodowata kąpiel o wschodzie słońca. Trening na czczo. Światło przez rogówki przed światłem przez telefon. Protokoły powtarzają się w podcastach i postach, aż przypadkowy słuchacz mógłby pomyśleć, że ta grupa zgadza się we wszystkim. Nie zgadza się co do prowadzenia dziennika.

Publiczne wypowiedzi dzielą się ostro. Część z tych głosów traktuje dziennik jako rejestrację metryk, pisemne przedłużenie wearable na nadgarstku. Inni traktują go jako narzędzie do oczyszczania umysłu, nazywania lęku albo budowania odczuwanego sensu wdzięczności. Znacząca grupa publicznie mówi, że spróbowała i porzuciła. Trzy postawy, wszystkie szczere, wszystkie wyprowadzone z tej samej biohakerskiej przesłanki, że to, co zostało zapisane, zostaje ulepszone.

To czytanie kuratorskie. Ośmiu bohaterów, źródła pierwszoplanowe, dwa obozy i grupa odmawiających. Ukuta rama jest skromna i nośna. Logujący dane traktują dziennik jako zapis zmiennych. Piszą przy pulsometrze, z otwartym stoperem, w służbie algorytmu. Logujący narrację traktują dziennik jako zapis uwagi. Piszą, żeby myśleć, pamiętać albo rozbroić umysł, by dzień mógł się zacząć. Oba podejścia to biohacking. Nie są tą samą interwencją.

logujący dane

Stanowisko logujących dane najjaśniej wyrażają biohakerzy, którzy traktują ciało jako system mierzony, a umysł jako niewiarygodnego narratora. Bryan Johnson jest archetypem. Blueprint, jego opublikowany protokół, otwiera się zdaniem, które nadaje ramę reszcie tej grupy.

I am certainly the most biologically measured person ever.

Protokół zapisuje skład ciała o piątej rano, fazy snu, tętno spoczynkowe, ciągły poziom glukozy, centralne ciśnienie krwi, indeks augmentacji, aktywność telomerazy, ApoB i wiek skóry przez obrazowanie multispektralne. Pisanie refleksyjne pojawia się w tym dokumencie dwa razy, oba razy wymienione jako jedna z kilku czynności wyciszających, ani razu jako narzędzie podejmowania decyzji. Deklarowane stanowisko Johnsona jest takie, że umysł to problem. Try to never let your mind make eating decisions on your behalf, brzmi protokół. Buduj systemy życia i polegaj na nich.