dwanaście rct-ów wdzięczności uszeregowanych według rygoru kontroli

Recepta na wdzięczność stwardniała w slogan. Trzy rzeczy, każdego poranka, dla szczęścia. Za sloganem stoi około trzydziestu lat randomizowanych badań i trzy poważne metaanalizy, a metaanalizy nie mówią tego, co slogan. Wdzięczność działa, w pewnym stopniu, w porównaniu ze słabymi grupami kontrolnymi. Postaw ją obok jakiegokolwiek innego ćwiczenia pisarskiego o tej samej długości i większość efektu znika. Ten wpis szereguje dwanaście rct-ów wdzięczności według rygoru tego, co kontrolowały, a potem patrzy, jak wielkość efektu się zapada w miarę zaostrzania kontroli. Wielkość roszczenia powinna pasować do rygoru testu, który je wytworzył.

pytanie, które łamie historię o wdzięczności

Historia wywodzi się z badania Emmonsa i McCullougha z 2003 roku o counting blessings versus burdens. [5] Trzy krótkie próby z umiarkowanymi efektami. Liczba, która ruszyła w świat, to d ≈ 0,42 ze Studium 1, mierzone wobec kontroli z codziennych drobnych przykrości. Dwie dekady konsumenckiego pisania o wellness cytowały Emmonsa i na tym poprzestały.

Dwie metaanalizy, które powinny były zamknąć rozmowę, to Davis 2016 z trzydziestoma dwoma próbkami i Cregg i Cheavens 2021 z dwudziestoma siedmioma rct-ami i N równym 3675. [3][2] Stawiają jedno metodologiczne pytanie, z którym prawie żadne konsumenckie pisanie się nie mierzy. Skuteczne w porównaniu z czym? Sformułowanie pochodzi z przeglądu Wooda, Froha i Geraghty'ego z 2010 roku, kanonicznej krytyki. [8] Jeśli porównanie brzmi nie rób nic, efekt jest średni. Jeśli porównanie brzmi rób cokolwiek innego o tej samej długości, efekt jest mały. Jeśli porównanie brzmi rób inne ćwiczenie z psychologii pozytywnej o tym samym oczekiwaniu, efekt jest mniej więcej zerowy.

cztery poziomy kontroli

Próby szereguje się według tego, z czym wdzięczność testowano.

1. lista oczekujących lub sam pomiar. grupa wdzięczności pisze. grupa kontrolna nie robi nic. każda poprawa może być uwagą, oczekiwaniem albo samoobserwacją. najsłabsze porównanie, jakim posługuje się ta dziedzina.
2. dziennik zdarzeń negatywnych. kontrola pisze o przykrościach albo nieprzyjemnych zdarzeniach. lepsze niż nic, ale kontrast to wdzięczność wobec rozpamiętywania tego, co złe, a nie wdzięczność wobec uczciwej alternatywy.
3. dopasowana aktywność. kontrola pisze o codziennych zdarzeniach, tygodniowych aktywnościach, nastroju albo wspomnieniach o podobnej długości i strukturze. tu literatura zaczyna się dyscyplinować.
4. aktywna psychologicznie. kontrola wykonuje inne zadanie z psychologii pozytywnej o podobnym oczekiwaniu. dziennik najlepszego możliwego ja, akty życzliwości, pisanie wczesnych wspomnień, listy zadań na jutro. najtwardsze porównanie i to najbliższe wyborowi, przed którym stoi prawdziwy czytelnik.

Progresja ma znaczenie, bo marketingowe roszczenie wdzięczność przeprogramowuje twój mózg jest roszczeniem z poziomu pierwszego, opartym na dowodach z poziomu pierwszego, i po cichu rozciągniętym poza to, co potwierdzają próby z poziomu trzeciego i czwartego.

wykres, wzorzec

Dwanaście prób zaczerpniętych z korpusu Cregg i Cheavens z 2021 roku, ułożonych z grubsza według rygoru kontroli. Wielkość efektu to wartość bezwzględna g Hedgesa dla objawów depresyjnych. Oś y jest na korzyść wdzięczności.

dwanaście rct-ów wdzięczności uszeregowanych według rygoru kontroli, z wielkościami efektu z Cregg i Cheavens 2021

badanie (typ kontroli)	|g Hedgesa|
Cheng 2015 (waitlist)	0.64
Booker 2017 (waitlist)	0.45
Southwell 2017 (waitlist)	0.33
O'Leary 2015 (waitlist)	0.28
Watkins 2015 (matched)	0.6
Lambert 2012 (matched)	0.36
Jackowska 2016 (matched)	0.35
Kerr 2015 (matched)	0.34
Manthey 2016 (active)	0.22
Mongrain 2012 (active)	0.21
Sergeant 2011 (active)	0.05
Lyubomirsky 2011 (active)	0.02

Cztery największe próby pod względem wielkości próbki znajdują się w poziomie z aktywną kontrolą. Sergeant 2011 z N równym 514, Manthey 2016 z N równym 300, Lyubomirsky 2011 z N równym 208, Mongrain 2012 z N równym 190. Wszystkie cztery zwracają bezwzględne g co najwyżej 0,22, a dwie zwracają efekty nie do odróżnienia od zera. Mniejsze próby ze słabszymi kontrolami produkują nagłówkowe liczby, które cytują strony konsumenckiego wellness.

Wynik zbiorczy Cregga podąża dokładnie za wykresem. W porównaniu z kontrolami z listy oczekujących wdzięczność redukowała objawy depresyjne o g równe −0,51, efekt średni. W porównaniu z aktywnymi kontrolami dopasowanymi co do czasu i struktury efekt zapadał się do g równego −0,18. Usunięcie dwóch obserwacji odstających (Geraghty 2010, Ki 2009) skurczyło efekt depresyjny o 26% i sprowadziło efekt lękowy do nieistotnego.

gdzie efekt żyje, a gdzie nie

Davis 2016 dochodzi do tego samego wniosku trzy lata wcześniej, na czystszych liczbach. Na trzydziestu dwóch próbkach wdzięczność biła kontrole z samym pomiarem na dobrostanie psychicznym o d równe 0,31. Wobec porównań aktywnych psychologicznie wynosiło to d równe −0,03. Po korekcie trim-and-fill na bias publikacyjny przewaga w grupie z dopasowaną aktywnością zapadła się do d równego 0,02. Autorzy napisali, prostą prozą, że interwencje wdzięczności mogą działać głównie poprzez efekt placebo.

gratitude interventions had a medium effect when compared with waitlist-only conditions, but only a trivial effect when compared with putatively inert control conditions involving any kind of activity.

Seria pięćdziesięciu sześciu metaanaliz Dickensa z 2017 roku, oparta na innym zestawie badań, ląduje na tym samym wniosku. Efekty na dobrostanie d ≈ 0,31 wobec kontroli neutralnych spadają do d ≈ 0,17 wobec kontroli aktywnych. [4] Trzy metaanalizy w ciągu dekady, z nakładającymi się, ale nie identycznymi kryteriami włączenia, wszystkie zbiegają się na tym samym moderatorze. Typ kontroli wyjaśnia większość wariancji, którą literatura konsumencka przypisuje samej wdzięczności.

a co ze snem, odpornością, drugą gałęzią

Najsilniejszy niepsychologiczny sygnał to sen. Przegląd Boggiss z 2020 roku wykazał, że subiektywna jakość snu poprawiła się w pięciu z ośmiu rct-ów, które ją mierzyły. [1] Pozostałe wyniki zdrowia fizycznego (zapalenie, ciśnienie krwi, kontrola glikemii) były niejednoznaczne lub niedostatecznie zasilone. Wynik dla snu to jeden zakątek literatury wdzięczności, w którym kompetentna kontrola placebo wciąż zostawiałaby prawdziwy sygnał, i wskazuje na mechanizm. Krótka lista trzech rzeczy przed snem, wdzięcznościowa lub inna, wypiera przedsenne pobudzenie poznawcze. Próba polisomnograficzna Scullina z 2018 roku randomizowała młodych dorosłych do pięciu minut pisania albo konkretnej listy zadań do zrobienia, albo listy zadań już ukończonych. [6] Grupa z listą zadań do zrobienia zasypiała o dziewięć minut szybciej, średnia 15,8 wobec 25,1, d Cohena równe 0,63. To, co wykonuje pracę, to porządkowanie uwagi przed snem. Wdzięczność przed zaśnięciem eksmituje to, co miało się zacząć zapętlać, czyli tę samą robotę, którą wykonuje lista planów. Sygnał echem powtarza to, co przetrwało w starszej literaturze pisania ekspresyjnego.

cichszy argument za utrzymaniem praktyki

Odczyt trzydziestu lat prób nie brzmi tak, że dziennik wdzięczności nie robi nic. Wobec odzwyczajonej linii bazowej niemal każde ustrukturyzowane pozytywne ćwiczenie pisarskie produkuje mały, prawdziwy zysk. Wdzięczność jest jednym z kilku ustrukturyzowanych ćwiczeń. Nie usprawiedliwia codziennego rytuału na sile efektu metaanalitycznego, który znika pod kompetentnym placebo.

To, co przetrwa, jest skromniejsze. Dwie minuty uwagi poświęconej czemuś, co poszło dobrze, osadzone w nauce praktyki o minimalnej skutecznej dawce, warto robić. Połącz to z resztą protokołu jednoliniowego logu i pytaj w porównaniu z czym. Gdy marketingowe roszczenie ścichnie, zostaje praktyka, o którą można się spierać.