pułapka ruminacji

Ten sam akt pisania może uleczyć albo zaszkodzić. Trzy dni strukturyzowanego pisania ekspresywnego potrafią obniżyć poziom depresji w sześciomiesięcznym pomiarze kontrolnym u studentów z grupy ryzyka. Sześć tygodni nieustrukturyzowanego, introspektywnego prowadzenia dziennika może pogłębić ten sam nastrój, któremu miało ulżyć. Literatura o myśleniu powtarzającym się ma dla drugiego wzorca nazwę. To ruminacja, badana od trzydziestu pięciu lat. Dyskurs o prowadzeniu dziennika rzadko się z nią spotyka.

czym ruminacja faktycznie jest

Praca Susan Nolen-Hoeksemy z 1991 roku Responses to depression and their effects on the duration of depressive episodes wprowadziła teorię stylów reagowania. [2] Ruminacja to bierne i powtarzające się skupianie uwagi na objawach depresji oraz na możliwych przyczynach i konsekwencjach tych objawów. Dwa kluczowe słowa to biernie i powtarzająco. Myślenie o tym, jak się czujesz, samo w sobie ruminacją nie jest. Konstrukt to jałowa pętla, która nie podejmuje działania i nie dochodzi do rozwiązania.

Aktualizacja z 2008 roku autorstwa Nolen-Hoeksemy, Wisco i Lyubomirsky, Rethinking rumination, konsoliduje siedemnaście lat dowodów i przesuwa werdykt na dwa sposoby. [3] Ruminacja jest transdiagnostyczna. Podtrzymuje i przewiduje wystąpienie lęku, napadowego objadania się, upijania się oraz samookaleczeń, nie samej depresji. A ruminacja przewiduje początek nowych epizodów rzetelniej niż czas trwania tych już istniejących. To zachowanie nie jest skutkiem ubocznym depresji, lecz częścią tego, jak nadchodzi kolejny epizod.

rumination exacerbates depression, enhances negative thinking, impairs problem solving, interferes with instrumental behavior, and erodes social support.