pułapka ruminacji

Ten sam akt pisania może uleczyć albo zaszkodzić. Trzy dni strukturyzowanego pisania ekspresywnego potrafią obniżyć poziom depresji w sześciomiesięcznym pomiarze kontrolnym u studentów z grupy ryzyka. Sześć tygodni nieustrukturyzowanego, introspektywnego prowadzenia dziennika może pogłębić ten sam nastrój, któremu miało ulżyć. Literatura o myśleniu powtarzającym się ma dla drugiego wzorca nazwę. To ruminacja, badana od trzydziestu pięciu lat. Dyskurs o prowadzeniu dziennika rzadko się z nią spotyka.

czym ruminacja faktycznie jest

Praca Susan Nolen-Hoeksemy z 1991 roku Responses to depression and their effects on the duration of depressive episodes wprowadziła teorię stylów reagowania. [2] Ruminacja to bierne i powtarzające się skupianie uwagi na objawach depresji oraz na możliwych przyczynach i konsekwencjach tych objawów. Dwa kluczowe słowa to biernie i powtarzająco. Myślenie o tym, jak się czujesz, samo w sobie ruminacją nie jest. Konstrukt to jałowa pętla, która nie podejmuje działania i nie dochodzi do rozwiązania.

Aktualizacja z 2008 roku autorstwa Nolen-Hoeksemy, Wisco i Lyubomirsky, Rethinking rumination, konsoliduje siedemnaście lat dowodów i przesuwa werdykt na dwa sposoby. [3] Ruminacja jest transdiagnostyczna. Podtrzymuje i przewiduje wystąpienie lęku, napadowego objadania się, upijania się oraz samookaleczeń, nie samej depresji. A ruminacja przewiduje początek nowych epizodów rzetelniej niż czas trwania tych już istniejących. To zachowanie nie jest skutkiem ubocznym depresji, lecz częścią tego, jak nadchodzi kolejny epizod.

rumination exacerbates depression, enhances negative thinking, impairs problem solving, interferes with instrumental behavior, and erodes social support.

forma, nie temat

Przegląd Edwarda Watkinsa z 2008 roku w Psychological Bulletin jest trzonem. [6] Watkins omawia dwie dekady pracy nad powtarzającym się myśleniem skoncentrowanym na sobie i zadaje jedyne pytanie, które ma znaczenie dla osoby z notatnikiem. Kiedy ten sam proces poznawczy pomaga, a kiedy szkodzi. Odpowiedź zależy od trzech moderatorów. Walencji treści. Kontekstu, w którym znajduje się myślący. I poziomu konstrualu, czyli osi abstrakcja-konkret, po której biegnie myślenie.

Oś konstrualu wykonuje całą pracę. Konkretne przetwarzanie negatywnej treści pyta, co dokładnie się stało, gdzie, kiedy, kto, co dalej. Abstrakcyjne przetwarzanie tej samej treści pyta, dlaczego taki jestem, co to o mnie mówi, czy zawsze tak będzie. Badania laboratoryjne w tradycji Watkinsa wprowadzają uczestników w jeden z dwóch trybów przed pokazaniem im przygnębiającego filmu, a potem śledzą powrót nastroju, zdolność rozwiązywania problemów i częstotliwość natrętnych myśli. Grupa konkretna wraca do siebie, grupa abstrakcyjna zostaje w nastroju.

Aktualizacja z 2020 roku autorstwa Watkinsa i Robertsa trzyma oś konstrualu w centrum i dokłada brakującą liczbę z interwencji. [7] Randomizowana próba CBT ukierunkowanej na ruminację wobec standardowej CBT, opublikowana w tym samym roku, dała niewielką, ale realną przewagę warunkowi celowanemu w ruminację.

cbt ukierunkowana na ruminację vs standardowa grupowa cbt, depresja po leczeniu

d ≈ 0.38

hvenegaard et al. 2020

Odczyt jest taki, że celowanie w to, jak pacjent myśli, w oś abstrakcja-konkret, dokłada mierzalny przyrost ponad standardową terapię poznawczą. Mechanizm, nie treść, jest tym, co da się leczyć.

cztery sygnały, że dziennik jest ruminacją

Dziennik to po prostu myślenie skoncentrowane na sobie z piórem w ręku. Te same moderatory obowiązują bez zmian. Cztery sygnały, że wpis zsuwa się od refleksji ku ruminacji, wzięte wprost z literatury o konstrualu i kontekście.

1. pętle dlaczego w czasie teraźniejszym. wpis pyta dlaczego taki jestem, dlaczego mi się to powtarza, co jest ze mną nie tak. paradygmat treningowy Watkinsa nazywa to abstrakcyjnym trybem ewaluacyjnym i stwierdza, że daje wolniejszy powrót nastroju niż konkretna alternatywa.
2. brak ruchu w czasie. wpis siedzi wewnątrz afektu. nie nazywa, co się działo przed nastrojem, co dzieje się teraz, ani co mogłoby się wydarzyć dalej. czas zwija się w pojedynczą nasyconą teraźniejszość.
3. brak konkretu. miejsca, ludzie, sekwencje, doznania są nieobecne. wpis to mgła słów-nastrojów. konkretne przetwarzanie nazywa pokój, osobę, zdanie, które wylądowało źle, drobiazg, którego nie udało się zrobić.
4. brak próby rozwiązania. nawet niepewne następna rzecz, którą spróbuję jest nieobecne. hipoteza ruminacji Nolen-Hoeksemy opiera się właśnie na braku zachowania instrumentalnego. wpis kataloguje objaw i nie sugeruje niczego.

Te cztery sygnały śledzą realny konstrukt. Trzydzieści pięć lat dowodów eksperymentalnych i podłużnych łączy ten kształt z dłuższymi epizodami depresji i z wolniejszym powrotem do siebie po każdym z nich.

rozpamiętywanie i refleksja to różne rzeczy

Narzędziem, które wychwytuje to rozszczepienie na poziomie cech, jest kwestionariusz ruminacji-refleksji Trapnella i Campbella z 1999 roku. [5] Ich praca z czterema badaniami rozcięła konstrukt prywatnej samoświadomości na dwie dyspozycje, które, empirycznie, okazują się nieskorelowane. Ruminacja to autouwaga motywowana postrzeganym zagrożeniem, stratami albo niesprawiedliwościami wobec siebie i wiąże się z neurotyzmem. Refleksja to autouwaga motywowana ciekawością albo epistemicznym zainteresowaniem sobą i wiąże się z otwartością. Ruminacja koreluje z objawami depresji, refleksja nie.

To samo rozszczepienie pojawia się na poziomie stanu w analizie czynnikowej Treynor, Gonzalez i Nolen-Hoeksemy, która dzieli Skalę Reakcji Ruminacyjnych na podskalę rozpamiętywania (brooding) i podskalę refleksyjnego rozważania (reflective pondering). Rozpamiętywanie przewiduje depresję rok później, przy kontroli stanu wyjściowego. Refleksyjne rozważanie, w niektórych analizach, przewiduje mniej depresji rok później. Dwa gatunki autouwagi, które z zewnątrz wyglądają identycznie, z różnymi efektami w dół rzeki.

strukturyzowane pisanie ratuje rozpamiętujących

Przeciwwaga jest zaskoczeniem. Dwa czyste badania w tradycji Pennebakera pokazują, że strukturyzowane pisanie ekspresywne, trzy albo cztery dwudziestominutowe sesje na zadane wydarzenie z podpowiedzią o najgłębszych myślach i uczuciach oraz wyznaczonym końcem, robi coś przeciwnego niż swobodna introspekcja, dokładnie u tej podgrupy ryzyka, przed którą ostrzega literatura o ruminacji.

Sloan, Marx, Epstein i Dobbs (2008) zrandomizowali sześćdziesięciu dziewięciu studentów pierwszego semestru do pisania ekspresywnego albo do neutralnej kontroli, a potem śledzili ich przez sześć miesięcy. [4] Najważniejszą obserwacją była czysta interakcja Rozpamiętywanie × Warunek. Osoby silnie rozpamiętujące w grupie piszącej zgłaszały znacząco mniej objawów depresji w każdym pomiarze kontrolnym niż silnie rozpamiętujące osoby z grupy kontrolnej. Wyniki refleksji nie moderowały efektu. Strukturyzowane pisanie pomagało właśnie nieprzystosowawczemu obliczu autouwagi.

Gortner, Rude i Pennebaker (2006) przeprowadzili ten sam protokół na próbie wybranej pod kątem podatności poznawczej na depresję i prześledzili mechanizm. [1] Efekt leczenia na depresję po sześciu miesiącach był mediowany przez spadki w podskali rozpamiętywania w Skali Reakcji Ruminacyjnych. Nie był mediowany przez zmiany w refleksji. Strukturyzowane pisanie zmniejszyło komponent rozpamiętywania nie naruszając refleksji, a objawy depresji poszły za rozpamiętywaniem w dół.

Te dwa wyniki razem rozwiązują pozorny paradoks. Autouwaga na stronie jest niejednorodna. Swobodna introspekcja bez formy, ograniczenia czasowego ani konkretnego wydarzenia dryfuje ku biegunowi abstrakcyjno-ewaluacyjnemu i wzmacnia rozpamiętywanie, którego miała ulżyć. Ta sama dłoń, z określonym wydarzeniem, dwudziestoma minutami oraz początkiem i końcem, przesuwa oś konstrualu ku konkretowi i zamiast tego rozpuszcza rozpamiętywanie.

Protokół logu jednolinijkowego jest minimalnie skuteczną formą podejścia strukturyzowanego. Kotwica, jedno konkretne zdanie, zamknięcie. Wpis, który nazywa co dokładnie zdarzyło się dzisiaj, w jednej linii, uruchamia silnik, który nauka o prowadzeniu dziennika nazywa konstruktywnym. Otwarte dlaczego taki jestem, nad którym się przesiaduje, uruchamia ten drugi.

czym pułapka ruminacji jest, a czym nie

Pułapka ruminacji to nie introspekcja jako taka. Nie jest nazywaniem emocji, smutnym pisaniem ani myśleniem o swoim życiu na stronie. Pułapka jest węższą rzeczą: bierne, powtarzające się myślenie, które biegnie abstrakcyjnie, poza czasem i bez rozwiązania. Cztery sygnały powyżej, w skrócie. Nie jest też kategorią kliniczną. Piszący skłonni do depresji wpadają w nią rzetelniej, przez moderację rozpamiętywaniem, którą prześledzili Sloan i Gortner. Mniej podatni piszący czasem wpadają w nią na wieczór i znajdują wyjście do rana. Kwestia pory dnia nie ma rct, który by ją rozstrzygnął, ale wskazówki z chronobiologii wskazują w tym samym kierunku. Pułapka jest kształtem, który wpis może przyjąć, a rozpoznanie kształtu jest tym, co pozwala kolejnemu wpisowi go uniknąć.

Literatura o ruminacji nie ostrzega przed prowadzeniem dziennika. Ostrzega przed konkretną formą autouwagi, którą prowadzenie dziennika może albo uruchamiać, albo odmawiać uruchomienia.