co pisać, kiedy nic się nie wydarzyło

dni „nic się nie wydarzyło" to percepcja, nie fakt. pięć trybów patrzenia, które zmieniają pusty wtorek w jeden wpis, oparte na badaniach uwagi.

Killingsworth & Gilbert, Science, 2010

Głębsze odkrycie jest takie, że to, o czym ludzie myśleli, przewidywało ich szczęście silniej niż to, co robili. Błądzenie prowadziło, uczucie szło za nim.

Więc dzień, w którym „nic się nie wydarzyło", i tak wyprodukował mniej więcej siedem albo osiem godzin wewnętrznej treści. Zadaniem dziennika jest złapać jedną jej linijkę.

mechanizmem jest zauważanie, nie katharsis

Przegląd Pennebakera z 1997 był pierwszym miejscem, w którym to twierdzenie zostało wyłożone ostro. Po dekadzie badań nad pisaniem ekspresyjnym oczekiwana korzyść miała pochodzić z wyrzucenia z siebie, z katharsis, z uwolnienia zahamowania. Dane się nie zgodziły. To, co przewidywało, kto się poprawi, było mierzalnym przesunięciem w języku piszącego z dnia na dzień. Rosnący odsetek słów przyczynowych, takich jak because i reason, oraz słów wglądu, takich jak understand i realise, śledzony przez niezależnych sędziów jako słabo zorganizowane opisy stające się spójnymi narracjami.[4] Aktywnym składnikiem była praca poznawcza polegająca na porządkowaniu doświadczenia w język.

Równoległy konstrukt Ellen Langer zaostrza ten sam punkt. Jej mindfulness, świecka i poznawcza, odrębna od kontemplacyjnej zakotwiczonej w oddechu, to czynne wytyczanie nowych rozróżnień.[2] Jej przeciwieństwem jest to, co nazywa przedwczesnym zaangażowaniem poznawczym: kategoria utworzona przed refleksją, przyjęta bez pytania, która odtąd filtruje percepcję. Kiedy wtorek wydaje się identyczny z ostatnim wtorkiem, umysł dopasował wejście do zapamiętanej kategorii i przestał patrzeć.

Więc „nic się nie wydarzyło" jest słownym osadem umysłu, który filtrował zbyt sprawnie. To zdanie jest diagnostyczne tak, jak diagnostyczny jest odczyt termometru. Opisuje tryb przetwarzania piszącego w danym dniu, i potraktowane w ten sposób przestaje być powodem, by pominąć wpis. Staje się pierwszą linijką wpisu: dziś czułem się pusto, co znaczy, że dziś byłem na autopilocie, co znaczy, że powinienem wybrać tryb.

Interwencja jest mała. Jedno nowe rozróżnienie, zapisane, retrospektywnie czyni dzień niepustym. Pięć poniższych trybów to pięć niezawodnych miejsc, gdzie je znaleźć.

pięć trybów patrzenia

1. ciało. gdzie w twoim ciele coś się teraz dzieje. szczęka, która jest spięta od czternastej. zimne stopy, które zauważyłeś dopiero, kiedy usiadłeś. lekki spadek cukru przed kolacją. interocepcja ma wysoką przepustowość i prawie nigdy nie jest zapisywana. jedno zdanie: moje ramiona opadły o dwa cale, kiedy dzieci zasnęły.
2. pokój. jedna konkretna obserwacja o fizycznej przestrzeni, w której jesteś. nie wydarzenia dnia, tylko jego scenografia. światło przez okno kuchni o szesnastej. stos poczty przy drzwiach, który leży tam od tygodnia. kolor kaloryfera. czajnik jest głośniejszy niż zmywarka.
3. osad. coś z dzisiejszego ranka albo z wczoraj, co wciąż mentalnie z tobą jest. e-mail, na który nie odpowiedziałeś. zdanie, które ktoś rzucił mimochodem i które wróciło. fragment piosenki. niedokończona sprzeczka od śniadania. wciąż jestem zirytowany e-mailem z poniedziałku i dopiero teraz to zauważyłem.
4. drobne uciążliwości. tarcie. malutka irytacja, którą wyprodukował dzień, a której nie nazwałeś. źle zaprojektowana aplikacja. sklep, który był zamknięty. ton koleżanki. tarcie jest silnym sygnałem właśnie dlatego, że umysł próbował je stłumić. spacja w nowej klawiaturze jest za cicha i tęsknię za starą.
5. niewysłane zdanie. to, co powiedziałbyś komuś, gdybyś był pewien, że nie odpowie. podziękowanie, które odkładasz. linijka, którą prawie powiedziałeś na zebraniu i nie powiedziałeś. żal do rodzica. prawie powiedziałem jej, że zupa była dobra, i nie powiedziałem.

Wybierz tryb, który szybko coś wynosi na powierzchnię. Jeśli wynurzą się dwa, napisz mniejszy. Każdy z pięciu przerwie automatyzm, który w pierwszej kolejności wyprodukował „nic się nie wydarzyło".

co naprawdę zawierają kanoniczne dzienniki

Otwórz najczęściej cytowane dzienniki w tradycji europejskiej, a większość to posiłki, pogoda, sprawunki, dom. Wojna i objawienie są raportem mniejszościowym.

Samuel Pepys, najsłynniejszy diarysta po angielsku, kończy setki wpisów tymi samymi pięcioma słowami: and so home and to bed. Treść ponad zakończeniem to zjedzone potrawy, zapłacone pieniądze i nastrój żony.

Sei Shōnagon, pisząca w Japonii epoki Heian około roku 1000, prowadziła listy. Jej rozdział things that make one's heart beat faster zaczyna się: sparrows feeding their young; to pass a place where babies are playing; to sleep in a room where some fine incense has been burnt; to notice that one's elegant Chinese mirror has become a little cloudy.Sei Shōnagon, The Pillow Book, trans. Ivan Morris (Columbia University Press, 1967). Każdy element to tryb 2 albo tryb 3 z powyższej listy. Żaden nie rejestruje wydarzenia.

Grasmere Journals Dorothy Wordsworth pracują na tym samym paliwie. Reprezentatywny poniedziałek: sauntered a good deal in the garden, bound carpets, mended old clothes, read Timon of Athens, dried linen.Dorothy Wordsworth, Grasmere Journal, ed. William Knight (Macmillan, 1897). Public domain. Pięć przyziemnych czasowników w jednym zdaniu. Kanon zbudowano na tym rejestrze.

praktyka w czwartek

Większość dni będzie się wydawać bezbarwna, co przewidują zarówno literatura, jak i kanon. Czwartkowa praktyka polega na tym, by wybrać tryb i popatrzeć przez dziesięć sekund, a potem zapisać zdanie, które to patrzenie wyprodukowało.

Dziennik jest miejscem, w którym uwaga nadrabia dzień. Jedno zdanie wystarczy. Jutro możesz wybrać inny tryb. Za rok wpisy będą się czytać jako zapis tego, jak życie było faktycznie przeżyte, w większości w trybie 2 albo trybie 3, w większości w drobnych zauważeniach, które wydarzenia dnia zwykle przesłaniały.

Jeśli to rezonuje, protokół jednolinijkowego loga to dziesięciosekundowy rytuał, do którego wpinają się tryby, a diagnoza kalibracyjna to wpis na wypadek, gdy sama praktyka wciąż nie chce wystartować.